I hoş geldin göğü şişiren şair adam -bak burası yolun sonu- hoş geldin her sevdamın sonu hoş geldin aşkı araklayan hoş geldin yüzü kalmayan -derisi yüzülmüş kanlı bir beden ince pişmanlık- hoş geldin kaçak II -ey giden! hoş geldin hoş geldin sesim, çığlığım hoş geldin büyük yangın hoş geldin uzak düş hoş geldin gün kokusu hoş geldin ilk! III hoş geldin adına tarih düşürüp nakşettiğim hoş geldin yüreğimin titreyen teli hoş geldin kendi kıyısından uzaklaşan denizci IV -yalnızca ben kaldım kalakala-
toprağı, havayı, suyu kirleterek
şehir
boğuyor beyin damarlarımızı
sürekli
ben yüksek bir fırın gibi
saklıyorum kırgınlığımı
sıkışan yüreğimin parçacıklarıyla
yazılan ve çizilen
kaderimi beklerken
ey aşk yüzüm kalmadı
yüzüm
kalmadı eyvâh!
29.05.2013
Çarşamba
Ben tam sekiz tane salyangoz yuttum.
Onları öldürmedim, sindirdim.
İnsan vücudu ne muazzam! Toprak gibi. Bütün kötülükleri kabulleniyor, affediyor. Unutuyor. Ne yediğini bile unutuyor. Sevdiği kitapları, uçan kuşları unutuyor.
Ceviz ağaçlarını ve kurşun kalemleri yudumluyorum ben şimdi. Her şey güzel her şey leziz. Dünya da uzun bir çarşaf gibi seriliyor önüme. Oh mis! Bir tek gökyüzü. Huysuz bir çocuk gibi ağlıyor. Huysuz ve inatçı yağmurları kimse sevmez. Ben de sevmem. Hatta bu yağmurları şairler bile sevmez.
Fark ettim ki insanlarla anlaşamıyorum. Bir tavşan ne kadar ister ki insanlarla konuşmayı? Fakat ben bir tavşan değilim, bunu hep unutuyorum. Bugün fark ettim ben aslında konuşuyorum da çoğu zaman sesimi duyuramıyorum. Biraz zahmetli bir iş gibi geliyor bu bana. Yemek yemek değil okumak da değil ama konuşmak beni çok yoruyor. Konuştuğum kelimeleri sindiremiyorum artık. Böyle durumlarda kendimi bir şiir gibi hissediyorum. Asaf'ın en özensiz iki dizesi gibi sanki. Sanki güneşin en karanlık yüzü gibi. Güzel kırmızı bir kamyon gibi belki. Ama asla bir insan gibi değil.
Günün belli saatlerinde kendimi unutmaya çalışıyorum. Bu pek mümkün olmuyor. Ve yalnızca günün belli saatlerinde gülümsemeyi düşünüyorum. Gülmek bir ihtiyaç diyorlar, doğru. Yemek yemek gibi, abartmamak lazım. Ben mesela insan olarak anlamam türümün bu yersiz mutluluğunu. Oysa durmadan sigara içen balıkçılar da var. Günden güne çürüyen mısır tarlaları ve kendisini bir yaban domuzu gibi avlayan avcılar var. Evet gerçekten kendisini avlayan avcılar var. Bana kalırsa o güzel beyinlerini minik pembe bir domuza benzettikleri için yaparlar bunu. En ağır tüfekleriyle hedef aldıkları beyinlerine tek el ateş ederler.
Ben de bazı kitapları tek lokmada yutmak istiyorum mesela. Bu da biraz tuhaftır. Biraz daha düşününce henüz tanışmadığım sularda yüzmek ve hatta boyumu aşan yerlere derin kulaçlar atmak istiyorum. İnsan vücudu ve ilaveten aklı hakikaten çok muazzam! Her türlü engeli aşacak inanç mevcut bu bünyelerde. Sığmıyoruz kabuğumuza. Daima gelişiyoruz ve bununla beraber genleşiyoruz. Sağdan soldan çok fazla acıya yer var. Hatta ihtiyacımızda var. Şimdi şimdi düşündükçe anlıyorum besbelli konuşmak değil benim işim. Susuzluğumu giderme hissi ile yazmaya ara veriyorum.
Ama direndim. Yemin billah direndim. II Ben severim Seni. Severim bebekleri. Ağaç dalları gibi -hüzünlü. Kalın kaşlı kadınları. Severim. Ben Seni sevdiğim kadar severim yenilmeyi. III Hayır, desem Yok yok hayır diyemem. Sevmeni istesem -ben küstah biriyim. Sevemezsin ki bilirim.
Olsun olsun olsun Defalarca olsun. Bu şekilde olsun, mutlu isen. IV Bilmezsin ey çocuk, Bilmeden seversin. Bide büyüdüm dersin Güldürme beni be çocuk. Neyi bilmem, dersin. Martıları mesela Bilmezsin.
V Daha bugün gördüm, seni. Bugün ya bugün. Bu gün. Ve yine tekrar ediyorum, Bugün, yeniden sevdim. Seni İlk sevdiğim günkü gibi.
